Storythai

ไม่มีโอกาสเขียนไดอารี่หลายวัน ก็เลยทำให้ได้มีเวลาหยุดคิดอะไรเยอะเลย

วันที่ไปงานแจกลายเซ็นที่ร้านกู๊ฟฟี่ ทำให้เรารู้สึกอะไรหลายอย่างปะปนกัน
อย่างแรกก็คงเป็น โอ้...หนึ่งปีแล้วกับงานนี้ กับการได้รู้จักที่บ้าน

หนึ่งปีที่ผ่านมา เป็นช่วงเวลาที่เกิดอะไรขึ้นเกี่ยวกับการมาเป็นแฟนคลับกอล์ฟไมค์เยอะมาก

ปีที่แล้วที่มาช่วงงานจัดคนในร้าน คนยังไม่มหาศาลเท่านี้
ก็รับหน้าที่เดิมกับปีที่แล้วนะ ถ่ายวีดีโอ
ปีที่แล้วถ่ายเยอะมาก แต่ก็จะเป็นยืนถ่ายในร้านซะส่วนใหญ่
ยอมรับเลยว่า ตอนนั้น อยากอยู่ใกล้ๆน้อง อยากมองน้องมากกว่าออกมาข้างนอกร้าน

แต่ปีนี้มันไม่เป็นอย่างนั้นเลย ความรู้สึกเราเปลี่ยนไปเยอะ
พอเรามองเข้าไปในร้านก็คิดว่า โอ้ อะไรกันนี่ ทำไมคนที่เข้าไปยืนช่วยมันเยอะจัง
เราก็ไม่อยากเข้าแล้ว เลยขอไปเดินทั่วๆ สัมภาษณ์คนที่เดินออกมาดีกว่า
ขอบคุณยุ่งมากๆอ่ะ ที่มาช่วย เพราะถ้าเป็นเราคนเดียวคงทำไม่ไหว

จะเข้าไปในร้านเป็นครั้งคราวตอนที่เพื่อนตัวเองหรือกลุ่มที่น่าสนใจเข้า
ก็ไปถ่ายภาพบรรยากาศเก็บไว้
พอตอนงานจบถึงได้เข้าอีกที ไปขอลายเซ็นของตัวเองบ้าง
กอล์ฟไม่ได้สนใจเราเท่าไหร่ ไม่เซ็นชื่อให้ด้วย
แต่ไม่แปลกใจ ฮ่าๆๆๆ
ส่วนไมค์ก็ พอเซ็นขีดเส้นใต้ชื่อ แล้วจุด ก็เอามือสองข้างขึ้นมาปั่นปากกาตรงจุด
ปั่นๆ แล้วก็มองหน้า เราก็ทำหน้าแบบ อ่านะ แกล้งจั๊ง...
ไมค์ก็ขำๆ เราก็บอกว่าขอชื่อด้วยได้มั้ย
แบงก์แซวว่า เขียนตัวเอหลังตัวพีด้วยดิ จะได้เป็นคำว่าป้า
ไมค์หัวเราะแล้วกำลังจะเขียน เราก็เฮ้ย อย่าน๊า.. แล้วรีบดึงกลับมา

หลังๆไมค์ก็มามุขแกล้งตลอด ไม่เคยพ้นเรื่องแก่

สุดท้ายคือขอถ่ายรูปคู่ เป็นอันจบงาน

ปีนี้กับปีที่แล้วมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
สำหรับเรา ปีที่แล้ว เรายังไม่ค่อยรู้จักใคร
เราไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้นที่เราเข้าไปช่วย
ยังจำได้ว่า พอรู้ว่าโดนด่าลับหลังยังไปตั้งกระทู้อธิบายในบอร์ด
แต่สุดท้ายมาตระหนักได้ว่า ไม่แปลกเลยถ้าจะมีคนไม่พอใจ

ปีนี้มันไม่ใช่แล้ว เรารู้จักหลายๆคน หลายๆคนรู้จักเรา
เราก็พยายามที่จะเข้าไปหาทุกคน ทุกกลุ่มเท่าที่คุยได้
กับคนที่เค้าเกลียดเราแน่ๆ เราก็คงไปเข้าหาไม่ไหว
ก็ใช้กล้องวีดีโอที่บ้านเนี่ยแหละเป็นสื่อกลางเข้าไปทักทาย เข้าไปขอสัมภาษณ์
น่าตกใจเหมือนกัน คนที่ไม่รู้จัก จำหน้าไม่ได้ แล้วรู้จักชื่อเราก็มี

คือ ไม่รู้สินะ
ความจริง ถ้ายืนเฉยๆ ก็ไม่เหนื่อย
แต่อยากทำ อยากเข้าหาทุกๆคน
ไม่ได้ว่าทำตัวเป็นคนดีอะไร แต่รู้สึกว่า ไม่อยากให้คนเกลียด
เมื่อก่อนอยู่กันแค่สองคนไม่มีคนรู้จัก ก็คงไม่มีใครมาเกลียด
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว
อาจจะสำคัญตัวเองผิดนะ
แต่ก็... จากที่ได้ยินมาว่า หลายๆคนก็เพ่งเล็งนะ ว่าสนิทกับน้องหญิงหรือได้ช่วยงานอะไรแบบนี้
เราก็เลยไม่อยากให้ที่บ้านหรือตัวน้องหญิงเองโดนว่าไปด้วย
ก็คงต้องพยายามต่อไปเท่าที่พอจะทำได้

ที่เรารู้สึกอีกอย่าง คือ พลังความรักความชื่นชมของแฟนคลับ
มันแบบ ทุกคนเลย ทุกคนทุ่มเทมาก
ของขวัญอะไรต่างๆที่เอามาให้น้อง ความตื่นเต้นหลังจากได้เจอ
เรายืนมองแล้วก็ อืม... ดีจริงๆ ที่มีคนให้ความสำคัญกับน้องมากขนาดนี้

พูดถึงด้านดีๆไปแล้ว นับจากนี้ไป ใครที่ไม่เห็นด้วยกับเรามาตลอดก็อย่าอ่านเลย

เราไม่เข้าใจว่า บางคนก็ไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหน
บอกให้เลยว่าที่ผ่านมาไม่เคยคุยด้วย เพราะไม่อยากรู้จัก
ต่อหน้ากอล์ฟไมค์ ก็อย่ามาคุย อย่ามาทำเป็นรู้จัก เพราะไม่อยากให้กอล์ฟไมค์คิดว่ารู้จักกัน
บอกตามตรงว่าอายนะ ไม่อยากรู้จักคนแบบนี้
มันไม่ได้น่าภูมิใจตรงไหนกับการที่ได้เข้าไปยืนในร้านแล้วก็เอาแต่ถ่ายรูปของตัวเอง
ถ้าเข้ามาได้เพราะมีคนอื่นให้เข้ามา ก็น่าจะหัดเอาสมองคิดบ้างว่าควรเกรงใจ
แต่ถ้าเข้ามาเองโดยที่ไม่มีใครเชิญ ก็สำนึกซะว่ามันแย่มาก
การที่เข้ามาช่วย ไม่ได้แปลว่าตัวเองมีสิทธิเหนือคนอื่น
ควรจะต้องยิ่งเจียมเนื้อเจียมตัวว่าเค้าอุตส่าห์ให้เข้ามา ก็ต้องช่วยให้มากที่สุด
ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองมายืนเฉยๆ อยู่แล้วทำให้ร้านคับแคบไปอีก
แถมยังจ้องแต่จะยืนติดตู้ถ่ายรูปไม่ยอมถอย

ใครๆก็อยากจะเข้าไปถ่ายรูป เข้าไปคุยกันทั้งนั้นแหละ
แต่มันก็ต้องยั้งคิดบ้างว่า ถ้าทำแล้วมันจะมีผลยังไงตามมา
เราก็อยาก แต่เราก็รู้ว่า เราได้เข้ามายืนตรงนี้เพราะใคร ไม่ใช่อยากทำอะไรก็ทำ
บอกได้เลยว่า ถ้าเป็นคนไม่มีมารยาท อยากเข้าหาน้องเวลาไหนก็เข้า
คงไม่สามารถมาถึงจุดนี้ได้เลย
คงไม่สามารถสร้างความไว้วางใจ ความเชื่อใจจากคนรอบๆตัวน้องได้

ต้องขอบคุณ พี่มี่ พี่กี้ พี่ปู พี่อ้อ แบงก์ มากๆ ที่ต้องมาเหนื่อยแทนที่จะได้เข้าสบายๆ
เข้าใจว่ามันรู้สึกยังไง เพราะว่าเคยทำมาก่อน
คือ พอยืนตรงนั้น เวลาเข้าไปหาน้อง ก็จะไม่กล้าขออะไร
กลัวแต่ว่าน้องจะคิดว่า ได้ยืนข้างในแล้วนี่นา
แถมเหนื่อยเกินกว่าจะยิ้มหรือจะพูดอะไรอีกตะหาก
ยังไงก็ต้องขอบคุณมากๆค่า

มันก็หลายอย่างนะ คนเรา
เรารู้ว่าหลายๆคนก็คงไม่พอใจ
อาจจะเป็นเพราะเดิมก็เกลียดเรากับพี่อ้อยอยู่แล้วหรืออาจจะเหตุผลอื่น
ไปทำอะไรแบบนี้แล้วก็เครียดด้วย เหนื่อยด้วย

คงต้องขอบคุณไมค์ที่น่ารักกับเราเสมอ
ขอบคุณสำหรับความคุ้นเคย ความใกล้ชิด ที่ให้กันมากขึ้น
ขอบคุณน้องหญิง ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ สำหรับทุกๆอย่าง
มันก็ช่วยให้เราปลงอะไรหลายๆอย่างลงไปได้เหมือนกันนะ
บางทีก็ต้องตัดคนที่ไม่เข้าใจ ไม่มีวันเข้าใจ ออกจากหัวไปบ้างเหมือนกัน
เก็บคนที่เค้าเข้าใจเรา รักเรา แคร์ความรู้สึกเราไว้ก็พอ

ป.ล. ขอบคุณทุกคนอีกครั้งคับ